- Niewątpliwie wygrał wybory. Co stanie się później, tego nie wiem. Nikt nie wie, czy Macronowi uda się zdobyć w czerwcu większość w Zgromadzeniu Narodowym. Jeśli parlament będzie bardzo podzielony, możemy mieć do czynienia z kryzysem, który uniemożliwi wyłonienie większości i powstanie rządu. Może też dojść do „kohabitacji”, jeśli w parlamencie powstanie większość niechętna wobec Macrona. Większość może też uzyskać Front lewicy, który właśnie się tworzy. Wszystko jest możliwe. Tylko gdyby Macron przegrał wybory parlamentarne, można będzie mówić o jego „pyrrusowym zwycięstwie”.

„Front lewicy” próbuje tworzyć Jean-Luc Mélenchon, przywódca skrajnej lewicy, który w pierwszej turze wyborów prezydenckich uzyskał ponad 21 proc. głosów i który pragnie zostać premierem w ramach „trzeciej tury”, jak nazywa wybory parlamentarne. Jego program znacznie różni się jednak od programu Macrona, np. jeśli chodzi o stosunek do NATO i UE czy kwestie gospodarcze. Czy nie zapowiada to trudnej „kohabitacji”?  

- Nie przesadzajmy! Koalicję z Mélenchonem zawarli już Zieloni, którzy są bardzo proeuropejscy i nie chcą wyjścia Francji z NATO. Podobnie jest z socjalistami, którzy rozważają wejście do tej koalicji. W 1981 roku, kiedy François Mitterrand został prezydentem Republiki, wielu ludzi we Francji i w Polsce, gdzie byłem wówczas korespondentem, bało się, że Francją będzie rządzić sowieckie Politbiuro. Tak się jednak nie stało. Sam Mélenchon należał kiedyś do Partii Socjalistycznej. Był zwolennikiem Mitterranda. Absolutnie nie podzielam jego idei i propozycji, które uważam za demagogiczne. Nie sądzę jednak, aby chciał wywołać we Francji bolszewicką rewolucję…

Czy to prawda, że większość Francuzów chciałaby powrotu do „kohabitacji”?

-  Według ostatnich sondaży, chciałoby tego aż 64% ankietowanych. W najnowszej historii Francji mieliśmy do czynienia z dwiema „kohabitacjami” – socjalistycznego prezydenta Mitterranda z prawicowym premierem Chirakiem oraz prawicowego prezydenta Chiraca z socjalistycznym premierem Jospinem. Francuzi zachowali o tych dwóch okresach bardzo dobre wspomnienia, ponieważ system ten tworzy równowagę polityczną. Instytucje polityczne nie były niczym zagrożone. Wszystko dobrze funkcjonowało. W sumie było to coś na kształt „unii narodowej”. Francuzi czują rodzaj nostalgii, wspominając te czasy. Nie chodzi jednak o konkretną „kohabitację” między Macronem i Mélenchonem. Tego chciałaby mniejszość wyborców. Jeśli jednak uda się mu stworzyć Front Lewicy, może to obudzić entuzjazm wśród lewicowych wyborców, którzy ostatnio nie chodzili na wybory lub nie głosowali na lewicę. Może tak się stać w przypadku wyborców ze środowisk robotniczych, którzy dawniej głosowali na socjalistów lub komunistów, a ostatnio zasilili elektorat pani Le Pen. Część z nich może teraz powrócić do swoich lewicowych korzeni.

Pan sam chciałby, żeby Macron mianował premiera z centrolewicy – ekologa lub socjalistę?

- Niekoniecznie. Może to być również ktoś, kto jest kojarzony z lewicą.  Prezydent Valéry Giscard d’Estaing mianował swego czasu premierem konserwatywnego, znanego i cenionego ekonomistę, Raymonda Barre’a. Był krągłej budowy ciała, co dodatkowo budziło do niego zaufanie. Moim zdaniem Macron powinien postarać się znaleźć kogoś w rodzaju lewicowego Raymonda Barre’a…

Jakie będą skutki reelekcji Macrona dla Europy?

- Moim zdaniem, Europa potrzebuje Francji, która dobrze funkcjonuje. Macron powinien sprawić, by UE stała się unią polityczną. W czasie swojego przemówienia na Sorbonie był wizjonerem. Nie dlatego, że wymyślił coś nowego, ale dlatego, że zrozumiał, że nadszedł moment, by te idee, które wydawały się bardzo utopijne, zostały wprowadzone w życie. Okazało się, że Francuzi mieli rację, jeśli chodzi o wyposażenie UE w europejską obronę. Prezydentura Trumpa pokazała, że nie możemy wiecznie liczyć na USA. Nawet moi rozmówcy w Warszawie przyznali, że potrzebna jest europejska armia. Przyznają to również Kaczyński i Orban. Dziś w tej sprawie panuje w UE jednomyślność. Podobnie, jeśli chodzi o wspólne inwestycje w przemysły przyszłości. Tak samo, jeśli chodzi o odejście od zasady jednomyślności na rzecz większość kwalifikowanej w odniesieniu do polityki zewnętrznej i obronnej. Najbardziej nośnym przykładem jest fakt, że w zaledwie trzy dni od rosyjskiej agresji na Ukrainę, UE postanowiła dokonać zakupu broni jako Unia Europejska i wysłać ją na Ukrainę. To prawdziwa rewolucja! Z kolei Niemcy postanowiły zwiększyć swój budżet obronny o 100 mld euro. Za kilka dni UE ma wprowadzić embargo na dostawy rosyjskiej ropy. Podobnie będzie w przypadku rosyjskiego gazu. Prezydent Putin w swoim zaślepieniu myślał, że zniszczy zachodni sojusz, a ożywił NATO w wyniku inwazji na Ukrainę. Myślał też, że zniszczy jedność Europy, a wzmocnił wspólną politykę zagraniczną i obronną. Nawet najwięksi utopiści, do których sam się zaliczam, myśleli, że dojdzie do tego najwcześniej za 15 lat. Tymczasem stało się to już dzisiaj. Z kolei zamykając kurek z gazem dla Polski i Bułgarii, Putin wzmocnił wspólną politykę energetyczną. Europa zacznie sprowadzać gaz z Norwegii, USA, Kataru czy Algierii. W ten sposób wojna na Ukrainie paradoksalnie przyspieszyła budowę europejskiej jedności.

Polska przyjęła do tej pory ponad 3 mln uchodźców z Ukrainy, nie otrzymała jednak – jak twierdzi rząd – żadnej pomocy ze strony UE…

- UE powinna w imię europejskiej solidarności zrekompensować Polsce wydatki, związane z przyjęciem uchodźców z Ukrainy, ale z drugiej strony nie może ustąpić w kwestii przestrzegania przez nią praworządności. Nie można na to przymykać oczu. Jeśli Jarosław Kaczyński ma choć trochę wyobraźni i elastyczności, powinien podjąć właściwą decyzję i znaleźć konieczny kompromis. Wszyscy w instytucjach europejskich pragną bowiem załatwić ten kryzys. Nikt nie chce, aby doszło do pęknięcia z Polską. Wiem, że Kaczyński ma problem z małą, skrajnie prawicową, antyeuropejską partyjką, ale wszystkie rządy mają problemy ze swoimi koalicjantami.

Rozmawiał: Roman Gutkowski

Post Macron powinien sprawić, aby UE stała się unią polityczną – mówi francuski eurodeputowany z grupy Odnowić Europę, Bernard Guetta pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

- Tak, przebieg konferencji mnie w tym utwierdził. Świadczą o tym konkretne propozycje, składane przez obywateli oraz uczestników, zabierających głos na platformie wielojęzycznej. Musimy w to dalej inwestować. Teraz Parlament Europejski musi dokładnie przyjrzeć się ponad 170 rekomendacjom, będących owocem czterech paneli tematycznych i zdecydować, które z nim wymagają zmian traktatowych. Już na jesieni przedstawimy w tej sprawie stanowisko. Mam nadzieję, że również Komisja Europejska i Rada będą kierowały się tymi rekomendacjami. Dotyczy to zwłaszcza Rady, którą tworzą państwa członkowskie.

Czy konieczność zmian traktatowych, wynikająca z konkluzji konferencji, nie grozi tym, że Europa ponownie ugrzęźnie w instytucjonalnych debatach, jak było w przypadku niedoszłej konstytucji dla Europy?

- Po fiasku Konwentu w sprawie konstytucji europejskiej, w 2007 roku przyjęto Traktat Lizboński. Od tego czasu Unia Europejska bardzo się zmieniła. Wzrosła liczebność państw członkowskich, a także zwiększyły się problemy, potrzeby i wyzwania, stojące przed UE. Doszło do zmian w strukturze strefy euro, a obecnie mamy do czynienia z pandemią i wojną na Ukrainie. Do tej pory państwa członkowskie, przeciwne zmianom traktatowym, twierdziły, że nie chcą ich obywatele. Konferencja pokazała jednak, że obywatele pragną tych zmian. Uczestniczyłam w wielu debatach i nigdy nie słyszałam, aby obywatele chcieli mniej Europy. Wręcz odwrotnie. Dlatego też jestem w tej kwestii optymistką.

Które spośród konkluzji Konferencji uważa Pani za najważniejsze?

- Osobiście za najważniejszą uważam rekomendację dotyczącą odejścia od zasady jednomyślności w przypadku podejmowania decyzji w kwestiach związanych z polityką zewnętrzną i obronną. Dzięki temu unikniemy sytuacji, w której jedno państwo mogłoby np. zablokować przyjęcie sankcji wobec Rosji za inwazję na Ukrainę. Ważne są także rekomendacje w sprawie wzmocnienia unii energetycznej i zdrowotnej, co jest efektem wojny na Ukrainie i pandemii. Ważna są także zalecenia w sprawie zmiany europejskiego prawa wyborczego, walki ze zmianami klimatu oraz polityki socjalnej.

Zwolennicy „Europy ojczyzn” twierdzą, że konferencja stała się narzędziem politycznym w rękach federalistów, a przekazywanie coraz większej władzy na poziom europejski jeszcze bardziej oddali Europejczyków od centrum decyzyjnego w Brukseli, zamiast zbliżyć Unię do obywateli. Co Pani o tym sądzi?

- Przeciwnicy integracji europejskiej, w tym z Polski i Węgier, próbują zbudować maleńką, słabą Europę, kierując się interesami politycznymi i partyjnymi. Twierdzą przy tym, że pragną pielęgnować lokalną i narodową tożsamość, ale przecież Europa temu nie zagraża. Taką zamkniętą wizję coraz trudniej „sprzedać” obywatelom. Ludzie młodzi nie mają dziś żadnych problemów z pogodzeniem narodowej i europejskiej tożsamości. Europa ich łączy, a nie dzieli.

Konferencja odbywała się pod egidą Emmanuela Macrona, dążącego do ściślejszej Unii. Został on właśnie wybrany prezydentem Francji na kolejną kadencję, ponownie pokonując w drugiej turze przedstawicielkę skrajnej prawicy, Marine Le Pen. Czy jego wygrana oznacza, że europejska integracja zostanie pogłębiona, czy też będzie na to za słaby z powodu problemów w polityce wewnętrznej?

- Emmanuel Macron nie ma po prostu wyboru. W czasie pierwszej kadencji jako prezydent Francji wyrósł na lidera Europy, który ma wpływ na kierunek, w jakim zmierza UE. Cieszę się, że wygrał z Marine Le Pen dużą różnicą głosów. Mam też nadzieję, że podobnie będzie po czerwcowych wyborach do francuskiego Zgromadzenia Narodowego. Zdobycie większości w parlamencie pozwoliłoby mu uniknąć trudnej „kohabitacji”. Wybory prezydenckie nad Sekwaną pokazały, że umacniają się tam siły radykalne, zarówno prawicowe, jak i lewicowe. Zapowiada się więc bardzo trudna prezydentura. Mam nadzieję, że kłopoty wewnętrzne nie utrudnią jednak Macronowi działania na arenie europejskiej. Jest bowiem jednym z nielicznych europejskich polityków, łączących europejskie wartości z pragmatyzmem.

Rozmawiał: Roman Gutkowski

Post Konferencja w sprawie przyszłości Europy pokazała, że obywatele pragną zmian – mówi europosłanka Danuta Hübner (EPL, PO) pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

- Bardzo możliwe, że ta wizja zostanie odrzucona przez inne frakcje. Uważamy jednak, że ten postulat suwerenności jest godzien rozważenia i wzięcia pod uwagę także przez inne frakcje. UE ma kilka funkcji. Wspólny, jednolity rynek to coś, czego nie było nigdy w historii i coś, co powinniśmy cały czas udoskonalać. Tymczasem okazuje się, że na tym wspólnym rynku jest bardzo wiele barier. Jeśli zaś chodzi o budowę nowego człowieka, to naszym zdaniem nie jest to zadanie UE, chociaż niektórzy tak właśnie sądzą – powiedział poseł Kosma Złotowski.

- To nie frakcje w PE decydują o tym, w jakim kierunku pójdzie Europa. Nawet coraz głębsza integracja ma pewne zasadnicze granice. Wypowiedział się na ten temat kilka razy niemiecki Trybunał Konstytucyjny. Chodzi o to, że źródłem legitymizacji wszystkich działań w UE są państwa członkowskie. To państwa zawarły pewien układ, oddając część swoich kompetencji. Nie powinniśmy zapominać, że wszelka władza unijna jest władzą nadaną. Mamy rzeczywiście do czynienia z efektem ubocznym, który sprawia, że maszyna integracyjna idzie coraz dalej. Przypomnę, że w unijnych traktatach mówi się, że istnieją kompetencje wyłączne, dzielone i takie, które w ogóle do UE nie należą, jak kwestie związane z edukacją, kulturą, czy składem etnicznym społeczeństw. W żadnym unijnym dokumencie jako zadanie UE nie jest wymieniona budowa nowego człowieka czy nowego Europejczyka, wolnego od więzi narodowych.  Żeby zatrzymać ten mechanizm uboczny, musimy dokonać pewnych zmian, niekoniecznie traktatowych, ale mentalnościowych i politycznych.  Mam nadzieję, że Konferencja w sprawie Przyszłości Europy nie zamieni się w populistyczny spektakl, służący do narzucenia państwom czy obywatelom wizji, której nie chcą. Niektórzy chcieliby, by konferencja przygotowała grunt pod zmiany traktatowe, idące w kierunku zacieśnionej współpracy. Naszym zdaniem UE nie może stać się zhierarchizowaną organizacją, w ramach której jedne kraje ingerują w wewnętrze sprawy innych państw, wytykając im różnego rodzaju uchybienia. Tej wizji będziemy bronić – powiedział prof. Zdzisław Krasnodębski.

Na ile realny wydaje się Panom scenariusz, zgodnie z którym z konferencji wyłoni się bardziej federalna Europa pod wodzą Emmanuela Macrona, co zapewni mu za rok kolejną wygraną w pojedynku z Marine Le Pen o fotel prezydenta Francji?

- Zobaczymy, jak będzie. Oczywiście nieprzypadkowe jest to, że zebranie plenarne konferencji ma odbyć się w Paryżu w pierwszej połowie przyszłego roku, czyli w czasie francuskiej prezydencji w UE i przed majowymi wyborami prezydenckimi. Zdajemy sobie sprawę z tego, że prezydent Macron chce to wykorzystać dla swoich celów kampanijnych. Ale być może do tych samych celów wykorzysta konferencję również jego rywalka, była europosłanka Marine Le Pen – powiedział poseł Kosma Złotowski.

- Konferencja odbywa się w bardzo ciekawym czasie. W związku z wciąż trwającą pandemią duża część Europejczyków jest sfrustrowana tą sytuacją. W wyniku tego spada zaufanie do instytucji europejskich. Po drugie odbędą się wybory w dwóch kluczowych krajach – Niemczech i Francji. W tym pierwszym kraju wiązać się one będą z odejściem Angeli Merkel, kluczowej postaci w polityce europejskiej. Prezydent Macron kreśli bardzo śmiałe wizje przyszłej Europy. Ale nie jestem wcale pewien, czy większość francuskiego społeczeństwa chce federalistycznej Europy. Przypomnę, że to Francuzi w referendum zagłosowali w większości przeciwko konstytucji europejskiej. Demokracja ma to do siebie, że jest nieprzewidywalna. W kuluarach słyszałem, że wiele rządów było niechętnych tej konferencji, bojąc się, że zgłoszone tam zbyt daleko idące postulaty wzmocnią głosy krytyczne wobec dalszej integracji. Sama Francja boryka się obecnie z wieloma problemami, związanymi z imigracją i wieloetnicznością swojego społeczeństwa – powiedział prof. Zdzisław Krasnodębski.

 Rozmawiał: Roman Gutkowski

Post Konferencja nie może zamienić się w populistyczny spektakl, służący do narzucenia państwom czy obywatelom wizji, której nie chcą – mówią europosłowie PiS pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Pomysł rzucił prezydent Francji, Emmanuel Macron w 2019 roku. Spodobały mu się debaty, jakie organizował we Francji, w różnych regionach i które zostały dobrze odebrane przez Francuzów. Rzeczywiście mieli oni wrażenie, że prezydent stworzył im możliwość prowadzenia z nim szczerej rozmowy, że naprawdę chce ich wysłuchać, a potem wcielać w życie to, czego obywatele od niego oczekują. Wpisywało się to też w trend widoczny także poza Francją: skoro ludzie są nieco zmęczeni „starymi” politykami i dotychczasowymi formami demokracji bezpośredniej, trzeba obok tego stworzyć coś nowego, uzupełniającego demokrację.  Dobrym przykładem nowego trendu było Zgromadzenie Obywatelskie, które powołano w Irlandii, by załatwić sprawę od dekad nie do załatwienia: nowe prawo dotyczące aborcji.

Dla katolickiej Irlandii rekomendacje Zgromadzenia były rewolucyjne, ale też zbawienne: to, czego politykom nie udawało się zrobić, zrobili obywatele w nowej formule demokracji. To duży skrót myślowy, ale z podobnego założenia wyszedł Macron, a za nim kolejni unijni politycy: nie ruszymy z reformą UE z miejsca, jeśli nie oddamy sprawy w ręce ludzi. Dodajmy: przy zachowaniu nad tym kontroli.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen złapała piłeczkę rzuconą przez Macrona. 10 lat po przyjęciu traktatu lizbońskiego, po takich doświadczeniach jak kryzys finansowy i obecny kryzys wywołany przez Covid-19 było jasne, że Europa potrzebuje nowej wizji, nowej opowieści, być może nowych kompetencji. Komisja Europejska pani VDL postanowiła przedstawić propozycję.  Zaproponowała Konferencję o przyszłości Europy z udziałem… wszystkich obywateli, by wyglądało, że Europę będzie się zmieniać oddolnie, zgodnie z oczekiwaniami ludzi. Jednocześnie na początku zastrzegano, że o zmianie traktatów mowy nie ma.

Debata z udziałem wszystkich była też odpowiedzią na od lat powtarzany, choć moim zdaniem nieprawdziwy slogan, że w Unii Europejskiej mamy deficyt demokracji, że biurokraci unijni kompletnie oderwani od ludzi narzucają im swoje, urzędnicze wizje. Wystarczy się spokojnie zastanowić, by uznać ten argument za fałszywy: posłowie do Parlamentu Europejskiego wybierani są w demokratycznych wyborach. W Radzie Europejskiej mamy szefów państw i rządów wybieranych w demokratycznych wyborach. W Radzie UE mamy ministrów rządów także z demokratycznego nadania. W Komisji Europejskiej mamy komisarzy, których desygnują demokratyczne rządy. Kandydaci na komisarzy przechodzą wysłuchania w Parlamencie Europejskim (czasem odpadają!) i na końcu skład Komisji musi być zaakceptowany przez większość posłów tego parlamentu (wybranych demokratycznie!). Gdzie tu jest deficyt demokracji? Ale skoro mimo wszystko ludzie tak sądzą, to niech teraz się wypowiedzą podczas Konferencji, jak ta Unia ma wyglądać i będzie demokratycznie.

Już na początku Konferencję opakowano w symbole. Miała wystartować 9 maja 2020 roku, w 70. rocznicę Deklaracji Schumana i 75. rocznicę zakończenia II wojny światowej. To był czas chorwackiej prezydencji, więc pojawiły się kolejne symbole: Konferencja ruszy w czasie przewodnictwa najmłodszego kraju członkowskiego, z okrutnymi doświadczeniami bałkańskiej tragedii z lat 90. i najlepiej w Dubrowniku, w ładnej scenerii miasta-symbolu nacjonalistycznej wojny. Zakończyć się miała w pierwszym półroczu 2022 roku, kiedy to prezydencję będzie sprawować Francja, co miało być ukłonem w stronę pomysłodawcy, a samemu Macronowi przydać się w kampanii prezydenckiej.

W czasie pracy nad konkretami zaczęły się schody. Każda z instytucji miała ambicję przeforsować swój pomysł, a ponieważ w UE podejmuje się decyzje w dialogu między Komisją, Radą i Parlamentem, to wszystkie przygotowały swoje stanowiska. Parlament przyjął je w rezolucji z 15 stycznia 2020 roku. Co charakterystyczne w pierwszych punktach jest sporo o udziale obywateli, choć z każdym punktem ten udział się komplikuje! W punkcie 2. czytamy, „że celem konferencji powinno być przyjęcie podejścia oddolnego do bezpośredniego angażowania obywateli w konstruktywny dialog”, w 3., że „przed rozpoczęciem konferencji należy rozpocząć etap słuchania, aby obywatele z całej Unii Europejskiej mogli podzielić się swoimi pomysłami, sugestiami i zaproponować własną wizję tego, co oznacza dla nich Europa”. W 4. już pojawiają się drobne problemy: „udział obywateli w konferencji powinien być zorganizowany w taki sposób, aby odzwierciedlać różnorodność naszych społeczeństw”. W dalszych dyskusjach zaczęto tworzyć różne „filtry”, żeby wspomnieć np. o postulacie proporcjonalnego uczestnictwa ludzi poniżej 25. roku życia.

Po podkreśleniu, że to ma być oddolna debata Europejczyków, zaczęła się batalia o udział tych, „którzy muszą przecież być”, o kontrolę instytucjonalną nad Konferencją, o to, kto będzie w jej zarządzie, kto będzie miał status obserwatora przy zarządzie, kto zasiądzie we wspólnym sekretariacie, kto będzie miał swoją reprezentację w sesjach plenarnych, itd. Czyli smutna walka o to, kto jest ważny, a kto mniej i czy na pewno będzie jakieś znaczące stanowisko dla byłego premiera Belgii Guy Verhofstadta, od lat posła w Parlamencie Europejskim. I piszę to akurat mając dużo sympatii dla tego polityka! Można z żalem stwierdzić, że te konferencje o Konferencji trwały w sumie tyle, co sama zaplanowana debata.

Wreszcie 10 marca tego roku doszło do – a jakże – uroczystego podpisania Wspólnej Deklaracji dotyczącej Konferencji, a podpisy składali Ursula von der Leyen w imieniu Komisji, Antonio Costa w imieniu Rady i David Sassoli w imieniu Parlamentu. Pani przewodnicząca mówiła: „Oczekiwania obywateli są jasne: chcą zabrać głos na temat przyszłości Europy w sprawach, które mają wpływ na ich życie. Nasza obietnica jest równie jasna: wysłuchamy ich. A następnie będziemy działać.” Premier Portugalii z kolei podkreślił, że „zwołanie konferencji w sprawie przyszłości Europy jest sygnałem zaufania i nadziei na przyszłość, jaki wysyłamy Europejczykom. Ufamy, że uda nam się przezwyciężyć pandemię i kryzys; mamy nadzieję, że wspólnie zbudujemy sprawiedliwą, zieloną i cyfrową przyszłość dla Europy.” Także socjalista, tyle że włoski, David Sassoli przekonywał, że „Konferencja w sprawie przyszłości Europy będzie niepowtarzalną okazją dla wszystkich obywateli Unii i naszego społeczeństwa obywatelskiego do kształtowania przyszłości Europy; będzie wspólnym projektem na rzecz funkcjonującej demokracji europejskiej. Apelujemy, aby każdy zabrał głos, by przyczynić się do budowy przyszłości Europy, do budowy „TWOJEJ Europy”.

W samej deklaracji warto zwrócić uwagę na równie piękne założenia, by potem skonfrontować je z efektem końcowym. Czytamy w niej między innymi: Konferencja w sprawie przyszłości Europy to ukierunkowane na obywateli, oddolne zadanie, dzięki któremu Europejczycy mogą zabrać głos na temat tego, czego oczekują od Unii Europejskiej. Zapewni obywatelom większą rolę w kształtowaniu przyszłych strategii politycznych i ambicji Unii, zwiększając jej odporność. Co więcej: Niniejszym wspólnie zobowiązujemy się do wysłuchania Europejczyków i podjęcia działań wynikających z zaleceń konferencji, przy pełnym poszanowaniu naszych kompetencji oraz zasad pomocniczości i proporcjonalności zapisanych w traktatach europejskich. Wykorzystamy okazję, by ugruntować demokratyczne umocowanie i funkcjonowanie projektu europejskiego, a także utrzymać poparcie obywateli UE dla naszych wspólnych celów i wartości, poprzez zaoferowanie tym obywatelom kolejnych sposobności wyrażenia opinii.

Jeśli ktoś myśli, że z chwilą podpisania Wspólnej Deklaracji zakończyły się przepychanki organizacyjno-formalne, to się myli. Kolejne kłopoty pojawiły się 24 marca, z chwilą rozpoczęcia pracy zarządu i ustalania dalszych kroków.  Kto w nim się znalazł? Może dla historii warto wymienić wszystkich członków: współprzewodniczącymi są wspomniany Guy Verhofstadt z grupy Odnowić Europę z Parlamentu, Ana Paula Zacarias, minister ds. europejskich Portugalii w imieniu Rady i wiceprzewodnicząca Komisji, Dubravka Šuica. Członkami zarządu są: Manfred Weber, szef EPL w Parlamencie oraz Iratxe García Pérez, przewodnicząca Grupy Socjalistów w tej izbie. Kolejni to reprezentanci kolejnych prezydencji w Radzie UE, czyli Słoweniec Gasper Dovzan, minister ds. europejskich tego kraju i Clément Beaune, jego odpowiednik z Francji. Są jeszcze z Komisji Europejskiej Maroš Šefčovič i Věra Jourová. Szczególnie reprezentacja Parlamentu Europejskiego może budzić pytania i budzi.

Jest bowiem w tej izbie 7 grup politycznych, a tylko trzy, w sumie o podobnej wizji Europy, są reprezentowane w zarządzie. Trudno się dziwić, że np. Konserwatyści i Reformatorzy, w której to grupie jest między innymi PiS, a która dostała jedynie status obserwatora, mają do Konferencji stosunek krytyczny. Profesor Ryszard Legutko mówił na ten temat tak: „Obawiamy się, że ten proces celowo ma na celu podważenie demokracji państw narodowych opiniami samozwańczych przywódców i działaczy federalistycznych. W najlepszym przypadku będzie to przypadkowa i niereprezentatywna mieszanka głosów, która nie ma głębszego uzasadnienia ani znaczenia. Istnieje niebezpieczeństwo, że doprowadzi to do wielkiego Tohuwabohu, który pozostawi wszystkich rozczarowanych lub w konflikcie”.

 Pan profesor od lat słynie z szukania intrygujących określeń, więc i teraz sięgnął do słówka, które ma biblijne pochodzenie: Tohuwabohu to po hebrajsku „bezkształtny i pusty” w odniesieniu do stanu Ziemi przed stworzeniem przez Boga światła i porządku. W niemieckim czy angielskim wykształceni ludzie sięgają po niego, by opisać chaos, bo samo brzmienie słowa oddaje wrażenie chaosu… Ale wracając do meritum: zasadne jest pytanie, czy w tej konferencji będzie miejsce dla osób spoza europejskiego mainstreamu, bo przecież tacy w Europie też są! Inaczej zasadne będzie podejrzenie, że cały plan ma na celu skierowanie unijnych reform w stronę, która odpowiada wizji zarządu Konferencji i jej głównego pomysłodawcy, Emmanuela Macrona. No i że dzięki niej i dominującej w niej narracji, Macron wygra z Marine Le Pen, bo końcówka Konferencji pokrywa się z datą wyborów prezydenckich we Francji.

To wyjdzie w praniu, bo ciągle jesteśmy na etapie przepychanek organizacyjnych. Dość powiedzieć, że jeszcze w czwartek, 6 maja, nie było pewności, czy zaplanowana na 9 maja uroczystość otwarcia Konferencji w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Strasburgu dojdzie do skutku. Nie było bowiem zgody co do roli instytucji UE w posiedzeniu plenarnym Konferencji. W liście do szefów delegacji Parlamentu Europejskiego Guy Verhofstadt pisał, że w tej sprawie stanowiska są „tak jasne, a jednocześnie tak rozbieżne”, że jego zdaniem można wątpić, czy „istnieje realna perspektywa porozumienia przed wydarzeniem inauguracyjnym”. Co się stało? Wróciło pytanie, które wydawało się dawno rozstrzygnięte: czy Konferencja ma prowadzić do zmiany traktatów, czy ma być jedynie wymianą poglądów na przyszłość Europy? Spór nie jest semantyczny, ale wysoce polityczny, bo dla wielu środowisk zaangażowanych w Konferencję kluczowe jest jednak pytanie: czy stanowiska zajęte podczas konferencji przez przedstawicieli rządów państw członkowskich, posłów do Parlamentu Europejskiego, posłów do parlamentów narodowych i obywateli będą miały jakieś realne konsekwencje?

Ponieważ było jasne, że ostateczna odpowiedź na to pytanie nie padnie w dwa dni, Verhofstadt pytał, czy Parlament, w gmachu którego miała się odbyć uroczystość otwarcia Konferencji w Święto Europy, ma odwołać imprezę!?

Iratxe García, przewodnicząca Grupy S&D odpowiedziała stanowczo: „Powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby inauguracja przebiegła zgodnie z planem”. A współprzewodniczący Lewicy, Helmut Scholz dodał: „Grupa Lewicy wyraźnie opowiada się za kontynuacją negocjacji, a nie za odwołaniem uroczystości”. Negocjowano więc dalej i dopiero w piątek, 7 maja, uzgodniono, że „w oparciu o dyskusje i propozycje z sesji plenarnych, zarząd Konferencji, działając na zasadzie konsensusu, sporządzi raport, przy pełnej współpracy i pełnej przejrzystości z posiedzeniem plenarnym”. Po ludzku oznacza to, że posiedzenia plenarne Konferencji otrzymały uprawnienie do wyciągania wniosków z debat obywateli, a przygotowany raport nie będzie mógł być ignorowany przez najważniejszych graczy w Unii.

Uroczystość się odbyła, znowu padły wielkie słowa o Europie, która wsłuchuje się w głos obywateli. Może warto przywołać dwa zdania z przemawiającego tam Emmanuela Macrona, skoro to „jego” pomysł: „Mam nadzieję, że ta konferencja zaowocuje wieloma dużymi projektami, z wielkimi ambicjami, marzeniami o tym, jakiej Europy chcielibyśmy za 10, 15 lat. Jakie będziemy mieć granice, jakie nowe instytucje powinny się pojawić, jakie projekty kulturalne powinniśmy wspólnie uruchomić, jak możemy z Europy uczynić lidera w polityce redukcji szkodliwych emisji – mam nadzieję, że neutralność klimatyczną osiągniemy szybciej niż to założyliśmy – jak możemy uczynić Europę w obszarze edukacji i badań jeszcze bardziej silną, jak możemy zakreślić granice w kosmosie, na naszych ocenach, jak możemy sobie poradzić pisząc dla nas nową legendę.

Za rok zrobimy: sprawdzam!

Maciej Zakrocki

Post Nowa legenda dla Europy czy wielkie Tohuwabohu? pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

- Wszystkie tego typu procesy, które angażują obywateli, są przez polityków wykorzystywane do celów politycznych. Osobiście nie obawiam się, że będzie to prezydent Macron. Bałabym się, gdyby konferencję tę próbowali przechwycić politycy, którzy odchodzą od demokratycznych zachowań, żeby pociągnąć ludzi ku nowemu populizmowi. Konferencja miała się zacząć rok wcześniej, ale pandemia to utrudniła. Mam nadzieję, że ten rok uda się zamknąć konkretnymi propozycjami, ale kwestie wdrożenia finalnego raportu sprawią zapewne, że debata, szczególnie w jej wymiarze obywatelskim, ulegnie wydłużeniu. Mam też nadzieję, że konferencja stworzy jakiś trwalszy mechanizm, coś więcej, niż tylko konsultacje z obywatelami. Ta debata o Europie powinna stać się częścią europejskiego krajobrazu – powiedziała europosłanka Danuta Hübner.

- Ja uważam, że to bardzo dobrze, że Macron ma wybory i ma wielki bodziec do tego, żeby konferencja, która swe owoce wyda w czasie francuskiej prezydencji, osiągnęła sukces. Każdy proces potrzebuje gospodarza i lidera. Francja jest krajem, który ma tę wyobraźnię i ciężar gatunkowy. Zresztą widzę tu szansę dla Polski, gdyby chciała wyjść z izolacji w UE, nie tylko na naprawę stosunków z Francją, ale też na przywrócenie pozycji Polski jako kraju, który ma swoje pomysły dla Europy. Dla PiS jest to szansa do pokazania, że nie są prowincjuszami, którzy sarkają po kątach, tylko, że też mają jakiś konstruktywny pomysł, np. w dziedzinie bezpieczeństwa. Jarosław Kaczyński mówił kiedyś o armii europejskiej. Moim zdaniem poszedł za daleko, ale niechby ten koncept zaproponował. To jest sposób na odzyskanie wpływów w Europie – powiedział europoseł Radosław Sikorski.

Czy porozumienie Orban – Salvini – Morawiecki z ewentualnym udziałem Marine Le Pen może stworzyć skuteczną przeciwwagę dla zwolenników federalnej Europy?

- Może ono przede wszystkim rozwalić Unię Europejską. Marine Le Pen z taktycznych względów nie deklaruje już wyjścia z UE, ale nadal chce wyjścia ze strefy euro. Uważam, że UE nie przetrzymałaby prezydentury Marine Le Pen. Mam nadzieję, że nie będziemy musieli weryfikować tego w praktyce – powiedział europoseł Radosław Sikorski.

- W poprzednich wyborach, które wygrał Macron, pani Le Pen głosiła początkowo postulat wyjścia ze strefy euro, ale w trakcie kampanii ta koncepcja zniknęła. Nie wiem, czy dziś wróciła do tego pomysłu. Efekty wyjścia Wielkiej Brytanii z UE pokazują, że nie tędy droga, jeśli ktoś szuka pomyślności dla swoich obywateli. Opuszczanie UE nie jest dobrą ścieżką. Ten sojusz, który powstaje jakby na zamówienie polityków światowych, którym zależy na rozwaleniu UE od środka, jest sojuszem egzotycznym. Ta góra urodziła maleńką myszkę i nie doprowadziła do tego, czego oczekiwał Salvini, w związku z pragmatyzmem premiera Morawieckiego. Również na Węgrzech okres triumfu autorytarnego ustroju, jaki stworzył Orban, kończy się. Nie wróżę więc tej koalicji dalszego ciągu – powiedziała europosłanka Danuta Hübner.

Roman Gutkowski

Post Konferencja o przyszłości Europy pod egidą Macrona pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

W dodatku w sobotę w Paryżu i kilku innych dużych miastach miały miejsce kolejne, 23. już z rzędu protesty „żółtych kamizelek”, które przebiegły pod hasłem „Ultimatum 2” i miały bardzo burzliwy przebieg. Wszystko to odbiło się negatywnie na notowaniach prezydenta Emmanuela Macrona i jego rządu, na którego czele stoi premier Edouard Philippe.

W tym samym dniu, gdy na paryskim Placu Republiki doszło do gwałtownych starć między policją a „żółtymi kamizelkami”, instytut badania opinii publicznej Opinionway opublikował sondaż, z którego wynika, że zaledwie 27 procent Francuzów jest zadowolonych z działalności prezydenta Macrona. To najniższy taki wskaźnik od czasu, gdy blisko dwa lata temu objął on najwyższy urząd w państwie, o 5 procent niższy od poprzedniego sondażu, opublikowanego w marcu.

Tylko 5 proc. respondentów zadeklarowało pełne zadowolenie z prezydentury Macrona, natomiast 20 proc. jest nią rozczarowane, a 40 proc. bardzo rozczarowane. Apel głowy państwa o ogólnonarodową akcję odbudowy w ciągu pięciu lat katedry Notre Dame nie przyczynił się więc do wzrostu jego popularności.

Brak satysfakcji nie ogranicza się tylko do lokatora Pałacu Elizejskiego. Najniższa od 2017 roku jest także społeczna akceptacja działalności premiera Edouarda Philippe’a, która spadła do 29 proc. Popularność ministra spraw wewnętrznych Christophe’a Castanera, bezpośrednio odpowiedzialnego za brutalne interwencje policji wobec ruchu „żółtych kamizelek”, zmniejszyła się od marca o pięć punktów procentowych, do 27 proc.

We Francji, podobnie jak w Polsce, wybory do Parlamentu Europejskiego odbędą się w niedziel, ę26 maja. Po Brexicie Francji przypadnie 66 mandatów. Według najnowszego sondażu, prezydencka partia La Republique en Marche (LREM) ma zdobyć 23 % głosów i 24 mandaty, a skrajnie prawicowe Zjednoczenie Narodowe (RN, dawniej Front Narodowy) Marine Le Pen – 20 % głosów i 19 mandatów.

Pozostałe mandaty mają przypaść prawicowym Republikanom (12%, 11 mandatów), skrajnie lewicowej Niepokornej Francji (LFI) Jeana-Luca Melenchona (8,5%, 7 mandatów), ekologom z Europe Ecologie-Les Verts (EELV) (8%, 8 mandatów), a po 5% i 5 mandatów – Partii Socjalistycznej oraz prawicowemu, eurosceptycznemu ugrupowaniu Powstań Francjo. Według tego samego sondażu, gdyby „żółte kamizelki” zarejestrowały swoją listę, mogłyby liczyć na 3% głosów.

Na czele listy LREM stanęła dotychczasowa minister ds. europejskich, 55-letnia Nathalie Loiseau. Europejski program prezydenckiej partii nie jest wciąż znany, ale powinien on koncentrować się na trzech kwestiach: ekologii, sprawach społecznych i imigracji. Można się również domyślać, że będzie ona bazować na opublikowanym w marcu apelu Macrona, wzywającym do „europejskiego renesansu”, w tym do wzmocnienia strefy Schengen, powołania europejskiego banku ds. klimatu oraz przyjęcia nowych traktatów w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa.

Na czele europejskiej listy ugrupowania Marine Le Pen, Zjednoczenia Narodowego, stanął z kolei 23-letni student geografii, Jordan Bardella. Rzecz jasna za kampanijne sznurki nadal pociąga 51-letnia szefowa partii i rywalka Macrona. Marine Le Pen nie wzywa już do wyjścia Francji ze strefy euro. Pragnie za to zmienić Unię Europejską od środka, współpracując w Parlamencie Europejskim z populistycznymi ugrupowaniami, takimi jak Liga Północna wicepremiera Włoch, Matteo Salviniego oraz partiami z naszego regionu.

Roman Gutkowski, Paryż

Macron zapowiedział odbudowę Notre-Dame w ciągu 5 lat

Fot. Roman Gutkowski

Protesty “żółtych kamizelek” doprowadziły do rekordowo

niskich notowań Macrona  i jego rządu

Fot. Roman Gutkowski

Post Eurowybory nad Sekwaną w cieniu Notre-Dame i „żółtych kamizelek” pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Bogusław Sonik. Fot. Roman Gutkowski

Czy po 15 latach od wejścia Polski do Wspólnoty, Unia przestała być przedmiotem pożądania?

Bogusław Sonik, europoseł PO, EPL: W 1989 roku, kiedy po stanie wojennym przyjechałem po kilkuletniej przerwie do Warszawy z delegacją prezydenta Francji, François Mitterranda, naszym marzeniem było jak najszybsze dołączenie do Wspólnoty Europejskiej. Francuzi bardzo długo zwlekali z poparciem dla wejścia do UE krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Mało kto już dzisiaj o tym pamięta, ale wtedy Mitterrand proponował powstanie konfederacji z siedzibą w Pradze, która miała być nasza poczekalnią w drodze do UE.

Później, jako dyrektor Instytutu Polskiego w Paryżu robiłem wszystko, by pokazać Francuzom, jak bardzo zależy nam na wejściu do UE. Był to romantyczny okres, w którym Francuzi chętnie słuchali, jak Polska się zmienia i istniała wiara, że wszystko jest możliwe.

Teraz jesteśmy już w Unii, przyzwyczailiśmy się, że nie ma granic i nie wiążemy tego z naszą obecnością w UE. Sama Unia zaś trochę ugrzęzła w biurokratyczno-administracyjnym karkanie i straciła swój powab. Pokazuje to niska frekwencja w wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Kampania Koalicji Europejskiej miała być oparta na tym, że PiS chce wyprowadzić Polskę z UE. Ostatnie wypowiedzi partii rządzącej wskazują jednak, że widmo Polexitu się oddala…

- Zbyt dużo Polaków popiera naszą obecność w Unii, aby obóz rządzący mógł planować jakiś ruch w kierunku wyjścia z niej. Moim zdaniem rząd robi za to wszystko, żeby się znaleźć na jej marginesie. „Nie chcecie nam dać pieniędzy, to trudno, ale nie wtrącajcie się w nasze sprawy, bo sami chcemy o nich decydować”. Taka postawa skazuje Polskę na drugorzędną rolę. Dlatego też nasze przesłanie powinno wykraczać poza straszenie Polexitem. Musimy pokazać, jaką wartością jest bycie w UE oraz przypomnieć, że potrafimy prowadzić europejską politykę, szukając sojuszników w sprawach, które są dla nas istotne. Przykładem jest pakt mobilności, w którym zagrożeni są polscy transportowcy. W imię narodowego egoizmu bogate państwa UE wprowadzają pewne ograniczenia dla swobody świadczenia usług z obawy przed konkurencyjnością krajów naszej części Europy.

Jednym z tych bogatych krajów UE, o których Pan mówi, jest Francja, której prezydent Emmanuel Macron wezwał właśnie do europejskiego renesansu. Co Pan sądzi o tej propozycji?

- Macron wraca do swojej wcześniejszej propozycji, choć w nieco innej formie. Nie nawołuje już do bowiem stworzenia “silnego jądra”. Chce się przedstawić jako polityk, który myśli o Europie jako całości. Niepokoi mnie trochę jego pomysł, dotyczący powołania kolejnej agencji – tym razem do ochrony demokracji. Przecież mamy już Agencję Praw Podstawowych z siedzibą w Wiedniu, która jest powołana do pełnienia takiej roli. Podobnie jest z propozycją powołania unijnej armii. Warto przypomnieć, że to Francja w latach 50. opowiedziała się przeciwko wspólnej polityce obronnej. Na pewno bliższa współpraca w tej dziedzinie pomiędzy krajami UE jest potrzebna, m. in. w dziedzinie zakupu sprzętu. Natomiast wielokrotne wypowiedzi Macrona, dystansujące się od USA, każą zachować w tej kwestii ostrożność. Nie wyobrażam sobie, żeby mogła istnieć unijna armia niechętnie nastawiona do obecnego Paktu Północnoatlantyckiego i do Ameryki.

Czy w nowym Parlamencie Europejskim, wzorem polskiej Koalicji Europejskiej, zawiązany zostanie sojusz chadeków, socjalistów i liberałów?

- Prawdopodobnie tak. Zresztą sojusz z socjalistami Europejska Partia Ludowa (EPL) zawiera już od dawna. Dzieje się tak np. przy wyborze przewodniczącego PE – pół kadencji przypada chadekowi, a pół – socjaliście. Teraz do tego sojuszu pragną dołączyć liberałowie, aby zwiększyć siłę proeuropejskich ugrupowań. Z drugiej strony, nie należy stygmatyzować wszystkich, którzy mówią krytycznie o Unii Europejskiej. Brytyjczycy, choć częściowo zmanipulowani, z jakichś powodów wychodzą właśnie z UE. Warto jednak przy tym pamiętać, że Unia ma też zalety, o czym można się łatwo przekonać choćby w krajach naszego wschodniego sąsiedztwa.

Czy będzie Pan kandydował w majowych eurowyborach?

- Tak, zamierzam kandydować z okręgu świętokrzysko-małopolskiego. W Parlamencie Europejskim byłem przez pierwsze dwie pełne kadencje, a w grudniu ub. roku do niego powróciłem, zastępując nowo wybranego prezydenta Kielc, Bogdana Wentę.

Rozmawiał: Roman Gutkowski

Post Bogusław Sonik: Nasze przesłanie powinno wykraczać poza straszenie Polexitem pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Pat Cox, Former President of the European Parliament on European sovereignty defended by French President Emmanuel Macron

Post Pat Cox, były przewodniczący Parlamentu Europejskiego, o europejskiej suwerenności, o którą apeluje prezydent Francji, Emmanuel Macron pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

- Parlament Europejski to dla mnie miejsce uprawomocnienia integracji europejskiej, europejskiej odpowiedzialności, a zatem i żywotności. To od niego zależy w dużej mierze przyszłości Europy, to tu musimy zacząć odrodzenie Europy w zgodzie z duchem jej obywateli. Życzyłbym sobie, abyśmy przezwyciężyli podział między Północą a Południem, Wschodem a Zachodem, dużymi i małymi państwami, ten powrót nacjonalizmów – powiedział Emmanuel Macron.

- Francja jest gotowa zwiększyć swój wkład w przyszły budżet UE, ale najpierw trzeba go zreformować, tworząc zasoby własne na bazie na przykład opodatkowania firm internetowych, poprzez finansowanie kwestii obronności i ochrony klimatu, w kwestii warunkowości, w kwestii stosowania kryteriów spójności w polityce budżetowej i socjalnej – mówił Macron. Dodał, że UE „nie powinna uchylać się przed żadną ambicją obecnej polityki.” – Powinniśmy przyjmować nowe, ambitne cele. W tym duchu Francja będzie działać w ciągu najbliższych miesięcy – podkreślił.

Wezwał także do odnowienia „europejskiej suwerenności”, która jest niezbędna „w obliczu wzrostu tendencji autorytarnych w niektórych państwach członkowskich”. – Odpowiedzią na autorytaryzm nie powinien być autorytaryzm liberalny, ale autorytet demokracji – oświadczył Macron. Nie wymienił jednak z nazwy żadnych konkretnych krajów. W czasie debaty po jego wystąpieniu wymieniano w tym kontekście Polskę i Węgry.

Zdaniem Macrona, Europa musi twardo stać na straży takich wartości jak wolność, równość i różnorodność. Zaproponował też utworzenie specjalnego unijnego funduszu, który wspierałby społeczności, jakie zgodzą się przyjąć do siebie uchodźców.

Emmanuel Macron wezwał także do uzgodnienia „mapy drogowej” dla reform w funkcjonowaniu strefy euro, wdrożenia podatku węglowego, który miałby pomóc w walce ze zmianami klimatycznymi czy zwiększenia unijnego wsparcia dla cyfrowej gospodarki. Podkreślił także konieczność prowadzenia „dalszej, krytycznej, ale demokratycznej debaty na temat tego, czym powinna być Europa”. Dodał, że przed przyszłorocznymi wyborami do Parlamentu Europejskiego należy przedstawić „nowy projekt integracji, którego chcą unijni obywatele”.

- Naszym obowiązkiem w nadchodzących miesiącach jest zorganizowanie prawdziwej debaty europejskiej, ustalenie prawdziwego europejskiego kalendarza, które umożliwią naszym obywatelom dokonanie wyboru. W obliczu wielkich wstrząsów na świecie potrzebujemy większej suwerenności niż nasza, stanowiącej jej uzupełnienie, suwerenności europejskiej- podkreślił Macron.

Prezydent Francji był czwartym europejskim przywódcą, który zabrał głos podczas debaty plenarnej na temat przyszłości Unii. Wcześniej głos w tej sprawie zabrali premierzy Irlandii, Chorwacji i Portugalii. Kolejnym przywódcą europejskim, który wygłosi przemówienie w Parlamencie Europejskim podczas sesji plenarnej, będzie belgijski premier Charles Michel. Następni będą: premierzy Luksemburga, Xavier Bettel, Polski, Mateusz Morawiecki, Grecji, Aleksis Tsipras i Estonii, Jüri Ratas. Następnymi będą prezydent Rumunii, Klaus Iohannis i niemiecka kanclerz, Angela Merkel.

Tekst i zdjęcia: Roman Gutkowski, Strasburg

 - Musimy zacząć odrodzenie Europy – mówił Macron.

Emmanuel Macron po wystąpieniu.

 W debacie zabrał głos szef KE, Jean-Claude Juncker.

 Szef liberałów, Guy Verhofstadt, poparł francuską interwencję w Syrii.

Post Emmanuel Macron: Nie chcę należeć do pokolenia lunatyków pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Jak ocenia Pan wizję przyszłości Europy, przedstawioną dziś w Parlamencie Europejskim przez prezydenta Francji, Emmanuela Macrona?

- Jest to ideologiczna wizja Europy federalistycznej. Projekt ten może mieć poparcie ze strony części mediów i klasy politycznej. Jest to jednak wizja nierealna, ponieważ nie popierają jej pragmatyczne Niemcy. W tej kwestii tandem Berlin-Paryż nie zmierza w jednym kierunku. Dlatego moim zdaniem jest to wyłącznie akt strzelisty i „political fiction”. Tym bardziej, że już za trzynaście miesięcy, po wyborach do europarlamentu, swoją pozycję wzmocnią w nim zapewne wyraźnie eurorealiści, do których my się zaliczamy i eurosceptycy.

Macron zapowiedział, że Francja jest gotowa zwiększyć swój wkład w przyszły budżet UE. Powinno nas to cieszyć?

- Polska już wcześniej zapowiedziała, że jest gotowa zwiększyć swoją składkę członkowska. Jeśli inne kraje też proporcjonalnie zwiększą swoje składki, będzie to dla nas korzystne. Dlatego jesteśmy za większym budżetem unijnym. Liczymy na to, że w kolejnej perspektywie budżetowej także uda nam się być beneficjentem, a nie płatnikiem netto. Tak więc, summa summarum, to się nam opłaci.

Prezydent Francji mówił dużo w Strasburgu o wspólnocie wartości i demokracji, wspominając, że nie wszyscy podążają ta drogą. Nie wymienił jednak konkretnych krajów, choć w czasie debaty pojawiły się przykłady Polski i Węgier.

- Na temat wypowiedzi przedstawicieli innych grup politycznych wolałbym się nie zabierać głosu. Natomiast sam Macron stał się bardziej pragmatyczny. Zrozumiał, że francuskie inwestycje w naszym kraju wymagają większej dyplomacji w wypowiedziach na temat Polski. Trzeba przyznać, że fakt, iż nie wymienił Polski, stanowi wyraźny postęp. Wcześniej, jako kandydat, prezydent-elekt, a nawet już jako prezydent, Polskę ostro krytykował.

Jako jeden ze swoich sukcesów na arenie europejskiej, Macron wymienił przyjęcie dyrektywy o pracownikach delegowanych. Była ta jedna z kwestii spornych z Polską.

- Każdy dudek swój chwali czubek. To oczywiste, że Macron sprzedaje to jako swój osobisty sukces, choć w porównaniu z tym, co było na początku negocjacji, Francja musiała się wyraźnie cofnąć. My również możemy mówić o sukcesach w tym obszarze. To wynik mądrej strategii polskiego rządu, który na finiszu negocjacji sprzymierzył się również z krajami starej UE, takimi jak Portugalia, Hiszpania czy Włochy. Skoro wszyscy mówimy o sukcesie, to jest to być może przykład sytuacji, w której każdy wygrywa.

Jak Pan wyjaśni sytuację, w której został Pan ukarany za udział w misji obserwacyjnej wyborów prezydenckich w Azerbejdżanie?

- Trzecia pod względem liczebności frakcja w Parlamencie Europejskim, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy (EKR), wysłała tam oficjalnie swoją delegację, której szefem był mój kolega, Kosma Złotowski. Ja byłem tam jako wiceprzewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego Euronest, gromadzącego państwa uczestniczące w Partnerstwie Wschodnim, w tym Azerbejdżan. Dzień po wyborach spotkaliśmy się z prezydentem Alijewem i z liderem opozycji. Jako Polska i EKR od dawna mocno inwestujemy w obszar postsowiecki, w tym w kraje Kaukazu Południowego – Gruzję, Armenię i Azerbejdżan. Uważamy, że nie należy wpychać tych krajów w łapy Rosji.

Wasza wizyta nie spotkała się jednak z entuzjazmem w Strasburgu, skoro wykluczono Was z udziału w obserwacji wyborów w innych krajach z ramienia Parlamentu Europejskiego.

- Nasza Grupa będzie się jeszcze zapewne odwoływać od tej decyzji. Jest ona wynikiem hipokryzji, skoro np. kanclerz Angela Merkel spotykała się z prezydentem Alijewem trzy razy, broniąc niemieckich interesów gospodarczych. Spotykał się z nim także przewodniczący Komisji Europejskiej, Jean-Claude Juncker, a Donald Tusk kilkanaście godzin po wyborach wysłał mu bardzo serdeczne gratulacje. Jest to potwierdzenie tego, że jedyną zasadą w Unii jest brak zasad, a jedynym standardem jest obowiązywanie podwójnych standardów.

W swoim oświadczeniu współprzewodniczący DEG (Democracy Support and Election Coordination Group), specjalnego zespołu PE, zajmującego się wsparciem i monitorowaniem demokracji poza UE, zarzucają Panom, że pojechaliście do Azerbejdżanu wbrew jego woli.

- Wcześniej nie otrzymaliśmy w tej sprawie żadnego maila. W piśmie tym zarzucono mi również, że byłem z misją obserwacyjną wyborów w Uzbekistanie, choć jako żywo nigdy nie byłem w tym kraju. Myślę, że jest to emocjonalna reakcja ludzi, przyzwyczajonych do tego, że politykę zagraniczną UE uprawiają kraje starej Piętnastki. Tymczasem kraje naszego regionu, w tym Polska, jako jego lider, mają także własną politykę. Prezydent Andrzej Duda spotkał się w Warszawie z Alijewem, a niedługo sam jedzie z wizytą do Azerbejdżanu. To jest nasz tradycyjny kierunek zainteresowania.

Rozmawiał: Roman Gutkowski

Fot. Roman Gutkowski

Post Ryszard Czarnecki: Wizja Macrona to „political fiction” pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.