Otwarcie XVI Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach uświetnią swoją obecnością Ursula von der Leyen, kandydatka EPL na stanowisko Przewodniczącej Komisji Europejskiej oraz Donald Tusk, Prezes Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej.

– Od 15 lat na Europejski Kongres Gospodarczy w Katowicach – oprócz tysięcy przedsiębiorców z Polski i Europy – zapraszamy także najważniejsze osoby decydujące o polityce gospodarczej i społecznej, ale także o bezpieczeństwie, zarówno w naszym kraju, jak i na całym kontynencie. Wyrażam ogromną radość i satysfakcję, że w 2024 roku nasze zaproszenie przyjęli Ursula von der Leyen, kandydatka Europejskiej Partii Ludowej na szefową Komisji Europejskiej oraz premier polskiego rządu, Donald Tusk. Zapraszam więc serdecznie do Katowic, zaczynamy 7 maja – mówi Jerzy Buzek, poseł do Parlamentu Europejskiego, przewodniczący Rady Europejskiego Kongresu Gospodarczego.
– Cieszymy się i jesteśmy dumni z zapowiadanej obecności gości specjalnych podczas tegorocznej edycji Europejskiego Kongresu Gospodarczego, zwłaszcza w tak szczególnym momencie. Kongres zbiega się z 20-leciem członkostwa Polski w Unii Europejskiej, a to doskonała okazja do podsumowań i zaprojektowania przyszłego kształtu współpracy i dyskusji o naszej roli we wspólnocie europejskiej – mówi Wojciech Kuśpik, prezes Grupy PTWP, inicjator i organizator kongresu. – Przed nami wyjątkowa edycja, z mocną reprezentacją przedstawicieli instytucji unijnych, polityków zagranicznych i polskich, szefów wiodących firm, ekspertów i naukowców. Spodziewamy się bardzo owocnych dyskusji i ważnych rekomendacji na przyszłość – dodaje.
W terminie 7-9 maja 2024 r. podczas XVI Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Międzynarodowym Centrum Kongresowym w Katowicach w ramach ponad 180 sesji, szeroko dyskutowane będą europejska i światowa gospodarka, przemiany społeczne i trendy cywilizacyjne oraz wyzwania współczesności. Hasło przewodnie tegorocznej edycji to Transform today, change tomorrow. Transformacja dla przyszłości.
Sesja inauguracyjna Europejskiego Kongresu Gospodarczego będzie okazją do podsumowania bilansu 20 lat członkostwa Polski w Unii Europejskiej. Zaproszeni goście będą rozmawiać o priorytetach polskiej prezydencji i nowej architekturze europejskiego bezpieczeństwa. Paneliści odpowiedzą na kluczowe pytanie – jakiej Europy chcemy Europy i jak to osiągnąć? O globalnej konkurencyjności polskiej gospodarki mówić będą przedstawiciele biznesu: Rafał Brzoska, założyciel InPostu; Andrew Bester, Member Management Board Banking, Head of Wholesale Banking ING oraz Anna Pruska, prezes zarządu Comarchu.

Oprócz Ursuli von der Leyen swoj udział w wydarzeniu potwierdziło również wielu znamienitych gości zza granicy. Są to m.in.: Kadri Simson, komisarz UE ds. energii, Rashed Abdulkarim Al Blooshi, podsekretarz w Departamencie Rozwoju Gospodarczego Abu Zabi (ADDED) Zjednoczonych Emiratów Arabskich; Ewelina Dobrowolska, minister sprawiedliwości Litwy; Tobias Gotthardt, sekretarz stanu Bawarskiego Ministerstwa Gospodarki, Rozwoju Regionalnego i Energii; Amit Joshi, profesor IMD, ekspert w zakresie AI, analityki i strategii marketingowej; Iveta Radičová, premier Słowacji w latach 2010-2012; Albinas Zananavičius, wiceminister energetyki Litwy czy Karolis Žemaitis, wiceminister w Ministerstwie Gospodarki i Innowacji Litwy.

W gronie uczestników kongresu poza premierem, znajdą się również inni przedstawiciele polskiego rządu. Będą to m.in.: Maciej Bando, podsekretarz stanu, pełnomocnik rządu ds. strategicznej infrastruktury energetycznej w Ministerstwie Klimatu i Środowiska; Jacek Bartmiński, podsekretarz stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych; Krzysztof Bolesta, sekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska; Borys Budka, minister aktywów państwowych; Marzena Czarnecka, minister przemysłu; Jurand Drop, podsekretarz stanu Ministerstwa Finansów; Maciej Duszczyk, podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji; Paweł Gancarz, podsekretarz stanu w Ministerstwie Infrastruktury; Krzysztof Galos, Główny Geolog Kraju, podsekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska; Michał Gramatyka, sekretarz stanu w Ministerstwie Cyfryzacji; Marek Gzik, sekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego; Katarzyna Anna Kacperczyk, podsekretarz stanu w Ministerstwie Zdrowia; Maciej Lasek, pełnomocnik rządu ds. CPK, sekretarz stanu w Ministerstwie Funduszy i Polityki Regionalnej; Izabela Leszczyna, minister zdrowia; Miłosz Motyka, podsekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska; Maria Mrówczyńska, podsekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego; Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz, minister funduszy i polityki regionalnej; Magdalena Sobkowiak-Czarnecka, podsekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, odpowiedzialna za pion ds. Unii Europejskiej; Anita Sowińska, podsekretarz stanu w Ministerstwie Klimatu i Środowiska; Dariusz Standerski, sekretarz stanu w Ministerstwie Cyfryzacji oraz Dariusz Wieczorek, minister nauki i szkolnictwa wyższego.

W kongresowych sesjach udział wezmą także przedstawiciele zarządów największych firm i instytucji w Polsce, m.in. Brunon Bartkiewicz, prezes ING Banku Śląskiego; Dominika Bettman, dyrektor generalna Microsoft; Tomasz Domogała, przewodniczący Rady Nadzorczej TDJ; Przemek Gdański, prezes BNP Paribas Bank Polska; Sebastian Jabłoński, prezes Grupy Kapitałowej Respect Energy; Dawid Jakubowicz, prezes Kulczyk Investments; Wiktor Janicki, prezes AstraZeneca Pharma Poland; Paweł Jarski, CEO Grupy Elemental; Agnieszka Kubera, prezeska Accenture Poland; Grzegorz Lot, prezes TAURON Polska Energia; Dariusz Marzec, prezes PGE Polskiej Grupy Energetycznej; Szymon Midera, wiceprezes PKO Banku Polskiego; Artur Popko, prezes Budimeksu; Krzysztof Pawiński, prezes Grupy Maspex; Anna Rulkiewicz, prezeska Grupy LUX MED; Sanjay Samaddar, prezes ArcelorMittal Poland; Michał Sołowow, właściciel Synthos czy Przemysław Sztuczkowski, prezes firmy Cognor Holding.

Post Ursula von der Leyen oraz Donald Tusk gośćmi XVI Europejskiego Kongresu Gospodarczego w Katowicach pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Ryszard Czarnecki zwrócił się z prośbą o odniesienie się do kwestii, która na forum Komisji Petycji i europarlamentu już od dawna budzi wiele emocji. Jak wyjaśnił, chodzi o liczne petycje dotyczące pandemii COVID-19 – ograniczeń związanych z przemieszczaniem się, certyfikatami COVID-owymi czy szczepieniami. Europoseł PiS przypomniał, że Komisja Petycji przyjęła także rezolucję na ten temat i często odnosiła się również do problemu przejrzystości umów szczepionkowych. “Chciałbym zapytać, jak odbiera Pan niedawny pozew „New York Timesa” przeciw Komisji Europejskiej w związku z nieupublicznieniem wymiany wiadomości tekstowych między przewodniczącą KE Ursulą von der Leyen a Albertem Bourlą, dyrektorem generalnym firmy Pfizer?” – pytał Ryszard Czarnecki. Jak stwierdził, biorąc pod uwagę m.in. ostatnie wydarzenia, twierdzenie przez panią komisarz Verę Jourovą, że wiadomości tekstowe mogły zostać usunięte ze względu na ich „krótkotrwały, efemeryczny charakter”, należy uznać za co najmniej niewystarczające. Ponadto europoseł prosił o ocenę działań Pfizera, który po tym po tym, jak dostał wielkie pieniądze z Komisji Europejskiej, przeniósł siedzibę do Szwajcarii, gdzie płaci podatki.

Komisarz Maroš Šefčovič stwierdził, że Komisja Europejska próbuje osiągnąć możliwe jak największą przejrzystość, podczas negocjacji z firmami, jeśli chodzi o zakup szczepionek. Jak wyjaśnił, KE odpowiadała na wiele próśb o dostęp do informacji i od początku pandemii udostępniła wiele dokumentów w tym temacie – m.in. KE przedstawiała umowy o zakupie szczepionek z koncernami CureVac, AstraZeneca, Pfeizer, BioNTech, Moderna, Johnson & Johnson i Novavax. Były wiceprzewodniczący Czarnecki uznał te odpowiedzi za absolutnie niewystarczające i zapowiedział zgłoszenie w tej sprawie oficjalnych pytań do Komisji Europejskiej w trybie priorytetowym.

Post Ryszard Czarnecki pyta KE o kwestię przejrzystości umów szczepionkowych pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Pomysł rzucił prezydent Francji, Emmanuel Macron w 2019 roku. Spodobały mu się debaty, jakie organizował we Francji, w różnych regionach i które zostały dobrze odebrane przez Francuzów. Rzeczywiście mieli oni wrażenie, że prezydent stworzył im możliwość prowadzenia z nim szczerej rozmowy, że naprawdę chce ich wysłuchać, a potem wcielać w życie to, czego obywatele od niego oczekują. Wpisywało się to też w trend widoczny także poza Francją: skoro ludzie są nieco zmęczeni „starymi” politykami i dotychczasowymi formami demokracji bezpośredniej, trzeba obok tego stworzyć coś nowego, uzupełniającego demokrację.  Dobrym przykładem nowego trendu było Zgromadzenie Obywatelskie, które powołano w Irlandii, by załatwić sprawę od dekad nie do załatwienia: nowe prawo dotyczące aborcji.

Dla katolickiej Irlandii rekomendacje Zgromadzenia były rewolucyjne, ale też zbawienne: to, czego politykom nie udawało się zrobić, zrobili obywatele w nowej formule demokracji. To duży skrót myślowy, ale z podobnego założenia wyszedł Macron, a za nim kolejni unijni politycy: nie ruszymy z reformą UE z miejsca, jeśli nie oddamy sprawy w ręce ludzi. Dodajmy: przy zachowaniu nad tym kontroli.

Przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen złapała piłeczkę rzuconą przez Macrona. 10 lat po przyjęciu traktatu lizbońskiego, po takich doświadczeniach jak kryzys finansowy i obecny kryzys wywołany przez Covid-19 było jasne, że Europa potrzebuje nowej wizji, nowej opowieści, być może nowych kompetencji. Komisja Europejska pani VDL postanowiła przedstawić propozycję.  Zaproponowała Konferencję o przyszłości Europy z udziałem… wszystkich obywateli, by wyglądało, że Europę będzie się zmieniać oddolnie, zgodnie z oczekiwaniami ludzi. Jednocześnie na początku zastrzegano, że o zmianie traktatów mowy nie ma.

Debata z udziałem wszystkich była też odpowiedzią na od lat powtarzany, choć moim zdaniem nieprawdziwy slogan, że w Unii Europejskiej mamy deficyt demokracji, że biurokraci unijni kompletnie oderwani od ludzi narzucają im swoje, urzędnicze wizje. Wystarczy się spokojnie zastanowić, by uznać ten argument za fałszywy: posłowie do Parlamentu Europejskiego wybierani są w demokratycznych wyborach. W Radzie Europejskiej mamy szefów państw i rządów wybieranych w demokratycznych wyborach. W Radzie UE mamy ministrów rządów także z demokratycznego nadania. W Komisji Europejskiej mamy komisarzy, których desygnują demokratyczne rządy. Kandydaci na komisarzy przechodzą wysłuchania w Parlamencie Europejskim (czasem odpadają!) i na końcu skład Komisji musi być zaakceptowany przez większość posłów tego parlamentu (wybranych demokratycznie!). Gdzie tu jest deficyt demokracji? Ale skoro mimo wszystko ludzie tak sądzą, to niech teraz się wypowiedzą podczas Konferencji, jak ta Unia ma wyglądać i będzie demokratycznie.

Już na początku Konferencję opakowano w symbole. Miała wystartować 9 maja 2020 roku, w 70. rocznicę Deklaracji Schumana i 75. rocznicę zakończenia II wojny światowej. To był czas chorwackiej prezydencji, więc pojawiły się kolejne symbole: Konferencja ruszy w czasie przewodnictwa najmłodszego kraju członkowskiego, z okrutnymi doświadczeniami bałkańskiej tragedii z lat 90. i najlepiej w Dubrowniku, w ładnej scenerii miasta-symbolu nacjonalistycznej wojny. Zakończyć się miała w pierwszym półroczu 2022 roku, kiedy to prezydencję będzie sprawować Francja, co miało być ukłonem w stronę pomysłodawcy, a samemu Macronowi przydać się w kampanii prezydenckiej.

W czasie pracy nad konkretami zaczęły się schody. Każda z instytucji miała ambicję przeforsować swój pomysł, a ponieważ w UE podejmuje się decyzje w dialogu między Komisją, Radą i Parlamentem, to wszystkie przygotowały swoje stanowiska. Parlament przyjął je w rezolucji z 15 stycznia 2020 roku. Co charakterystyczne w pierwszych punktach jest sporo o udziale obywateli, choć z każdym punktem ten udział się komplikuje! W punkcie 2. czytamy, „że celem konferencji powinno być przyjęcie podejścia oddolnego do bezpośredniego angażowania obywateli w konstruktywny dialog”, w 3., że „przed rozpoczęciem konferencji należy rozpocząć etap słuchania, aby obywatele z całej Unii Europejskiej mogli podzielić się swoimi pomysłami, sugestiami i zaproponować własną wizję tego, co oznacza dla nich Europa”. W 4. już pojawiają się drobne problemy: „udział obywateli w konferencji powinien być zorganizowany w taki sposób, aby odzwierciedlać różnorodność naszych społeczeństw”. W dalszych dyskusjach zaczęto tworzyć różne „filtry”, żeby wspomnieć np. o postulacie proporcjonalnego uczestnictwa ludzi poniżej 25. roku życia.

Po podkreśleniu, że to ma być oddolna debata Europejczyków, zaczęła się batalia o udział tych, „którzy muszą przecież być”, o kontrolę instytucjonalną nad Konferencją, o to, kto będzie w jej zarządzie, kto będzie miał status obserwatora przy zarządzie, kto zasiądzie we wspólnym sekretariacie, kto będzie miał swoją reprezentację w sesjach plenarnych, itd. Czyli smutna walka o to, kto jest ważny, a kto mniej i czy na pewno będzie jakieś znaczące stanowisko dla byłego premiera Belgii Guy Verhofstadta, od lat posła w Parlamencie Europejskim. I piszę to akurat mając dużo sympatii dla tego polityka! Można z żalem stwierdzić, że te konferencje o Konferencji trwały w sumie tyle, co sama zaplanowana debata.

Wreszcie 10 marca tego roku doszło do – a jakże – uroczystego podpisania Wspólnej Deklaracji dotyczącej Konferencji, a podpisy składali Ursula von der Leyen w imieniu Komisji, Antonio Costa w imieniu Rady i David Sassoli w imieniu Parlamentu. Pani przewodnicząca mówiła: „Oczekiwania obywateli są jasne: chcą zabrać głos na temat przyszłości Europy w sprawach, które mają wpływ na ich życie. Nasza obietnica jest równie jasna: wysłuchamy ich. A następnie będziemy działać.” Premier Portugalii z kolei podkreślił, że „zwołanie konferencji w sprawie przyszłości Europy jest sygnałem zaufania i nadziei na przyszłość, jaki wysyłamy Europejczykom. Ufamy, że uda nam się przezwyciężyć pandemię i kryzys; mamy nadzieję, że wspólnie zbudujemy sprawiedliwą, zieloną i cyfrową przyszłość dla Europy.” Także socjalista, tyle że włoski, David Sassoli przekonywał, że „Konferencja w sprawie przyszłości Europy będzie niepowtarzalną okazją dla wszystkich obywateli Unii i naszego społeczeństwa obywatelskiego do kształtowania przyszłości Europy; będzie wspólnym projektem na rzecz funkcjonującej demokracji europejskiej. Apelujemy, aby każdy zabrał głos, by przyczynić się do budowy przyszłości Europy, do budowy „TWOJEJ Europy”.

W samej deklaracji warto zwrócić uwagę na równie piękne założenia, by potem skonfrontować je z efektem końcowym. Czytamy w niej między innymi: Konferencja w sprawie przyszłości Europy to ukierunkowane na obywateli, oddolne zadanie, dzięki któremu Europejczycy mogą zabrać głos na temat tego, czego oczekują od Unii Europejskiej. Zapewni obywatelom większą rolę w kształtowaniu przyszłych strategii politycznych i ambicji Unii, zwiększając jej odporność. Co więcej: Niniejszym wspólnie zobowiązujemy się do wysłuchania Europejczyków i podjęcia działań wynikających z zaleceń konferencji, przy pełnym poszanowaniu naszych kompetencji oraz zasad pomocniczości i proporcjonalności zapisanych w traktatach europejskich. Wykorzystamy okazję, by ugruntować demokratyczne umocowanie i funkcjonowanie projektu europejskiego, a także utrzymać poparcie obywateli UE dla naszych wspólnych celów i wartości, poprzez zaoferowanie tym obywatelom kolejnych sposobności wyrażenia opinii.

Jeśli ktoś myśli, że z chwilą podpisania Wspólnej Deklaracji zakończyły się przepychanki organizacyjno-formalne, to się myli. Kolejne kłopoty pojawiły się 24 marca, z chwilą rozpoczęcia pracy zarządu i ustalania dalszych kroków.  Kto w nim się znalazł? Może dla historii warto wymienić wszystkich członków: współprzewodniczącymi są wspomniany Guy Verhofstadt z grupy Odnowić Europę z Parlamentu, Ana Paula Zacarias, minister ds. europejskich Portugalii w imieniu Rady i wiceprzewodnicząca Komisji, Dubravka Šuica. Członkami zarządu są: Manfred Weber, szef EPL w Parlamencie oraz Iratxe García Pérez, przewodnicząca Grupy Socjalistów w tej izbie. Kolejni to reprezentanci kolejnych prezydencji w Radzie UE, czyli Słoweniec Gasper Dovzan, minister ds. europejskich tego kraju i Clément Beaune, jego odpowiednik z Francji. Są jeszcze z Komisji Europejskiej Maroš Šefčovič i Věra Jourová. Szczególnie reprezentacja Parlamentu Europejskiego może budzić pytania i budzi.

Jest bowiem w tej izbie 7 grup politycznych, a tylko trzy, w sumie o podobnej wizji Europy, są reprezentowane w zarządzie. Trudno się dziwić, że np. Konserwatyści i Reformatorzy, w której to grupie jest między innymi PiS, a która dostała jedynie status obserwatora, mają do Konferencji stosunek krytyczny. Profesor Ryszard Legutko mówił na ten temat tak: „Obawiamy się, że ten proces celowo ma na celu podważenie demokracji państw narodowych opiniami samozwańczych przywódców i działaczy federalistycznych. W najlepszym przypadku będzie to przypadkowa i niereprezentatywna mieszanka głosów, która nie ma głębszego uzasadnienia ani znaczenia. Istnieje niebezpieczeństwo, że doprowadzi to do wielkiego Tohuwabohu, który pozostawi wszystkich rozczarowanych lub w konflikcie”.

 Pan profesor od lat słynie z szukania intrygujących określeń, więc i teraz sięgnął do słówka, które ma biblijne pochodzenie: Tohuwabohu to po hebrajsku „bezkształtny i pusty” w odniesieniu do stanu Ziemi przed stworzeniem przez Boga światła i porządku. W niemieckim czy angielskim wykształceni ludzie sięgają po niego, by opisać chaos, bo samo brzmienie słowa oddaje wrażenie chaosu… Ale wracając do meritum: zasadne jest pytanie, czy w tej konferencji będzie miejsce dla osób spoza europejskiego mainstreamu, bo przecież tacy w Europie też są! Inaczej zasadne będzie podejrzenie, że cały plan ma na celu skierowanie unijnych reform w stronę, która odpowiada wizji zarządu Konferencji i jej głównego pomysłodawcy, Emmanuela Macrona. No i że dzięki niej i dominującej w niej narracji, Macron wygra z Marine Le Pen, bo końcówka Konferencji pokrywa się z datą wyborów prezydenckich we Francji.

To wyjdzie w praniu, bo ciągle jesteśmy na etapie przepychanek organizacyjnych. Dość powiedzieć, że jeszcze w czwartek, 6 maja, nie było pewności, czy zaplanowana na 9 maja uroczystość otwarcia Konferencji w siedzibie Parlamentu Europejskiego w Strasburgu dojdzie do skutku. Nie było bowiem zgody co do roli instytucji UE w posiedzeniu plenarnym Konferencji. W liście do szefów delegacji Parlamentu Europejskiego Guy Verhofstadt pisał, że w tej sprawie stanowiska są „tak jasne, a jednocześnie tak rozbieżne”, że jego zdaniem można wątpić, czy „istnieje realna perspektywa porozumienia przed wydarzeniem inauguracyjnym”. Co się stało? Wróciło pytanie, które wydawało się dawno rozstrzygnięte: czy Konferencja ma prowadzić do zmiany traktatów, czy ma być jedynie wymianą poglądów na przyszłość Europy? Spór nie jest semantyczny, ale wysoce polityczny, bo dla wielu środowisk zaangażowanych w Konferencję kluczowe jest jednak pytanie: czy stanowiska zajęte podczas konferencji przez przedstawicieli rządów państw członkowskich, posłów do Parlamentu Europejskiego, posłów do parlamentów narodowych i obywateli będą miały jakieś realne konsekwencje?

Ponieważ było jasne, że ostateczna odpowiedź na to pytanie nie padnie w dwa dni, Verhofstadt pytał, czy Parlament, w gmachu którego miała się odbyć uroczystość otwarcia Konferencji w Święto Europy, ma odwołać imprezę!?

Iratxe García, przewodnicząca Grupy S&D odpowiedziała stanowczo: „Powinniśmy dołożyć wszelkich starań, aby inauguracja przebiegła zgodnie z planem”. A współprzewodniczący Lewicy, Helmut Scholz dodał: „Grupa Lewicy wyraźnie opowiada się za kontynuacją negocjacji, a nie za odwołaniem uroczystości”. Negocjowano więc dalej i dopiero w piątek, 7 maja, uzgodniono, że „w oparciu o dyskusje i propozycje z sesji plenarnych, zarząd Konferencji, działając na zasadzie konsensusu, sporządzi raport, przy pełnej współpracy i pełnej przejrzystości z posiedzeniem plenarnym”. Po ludzku oznacza to, że posiedzenia plenarne Konferencji otrzymały uprawnienie do wyciągania wniosków z debat obywateli, a przygotowany raport nie będzie mógł być ignorowany przez najważniejszych graczy w Unii.

Uroczystość się odbyła, znowu padły wielkie słowa o Europie, która wsłuchuje się w głos obywateli. Może warto przywołać dwa zdania z przemawiającego tam Emmanuela Macrona, skoro to „jego” pomysł: „Mam nadzieję, że ta konferencja zaowocuje wieloma dużymi projektami, z wielkimi ambicjami, marzeniami o tym, jakiej Europy chcielibyśmy za 10, 15 lat. Jakie będziemy mieć granice, jakie nowe instytucje powinny się pojawić, jakie projekty kulturalne powinniśmy wspólnie uruchomić, jak możemy z Europy uczynić lidera w polityce redukcji szkodliwych emisji – mam nadzieję, że neutralność klimatyczną osiągniemy szybciej niż to założyliśmy – jak możemy uczynić Europę w obszarze edukacji i badań jeszcze bardziej silną, jak możemy zakreślić granice w kosmosie, na naszych ocenach, jak możemy sobie poradzić pisząc dla nas nową legendę.

Za rok zrobimy: sprawdzam!

Maciej Zakrocki

Post Nowa legenda dla Europy czy wielkie Tohuwabohu? pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Profesor Legutko mówił, że ostatnie dziesięciolecie naznaczone jest wieloma kryzysami w UE i wszystko wskazuje na to, że problemy będą trwały dalej. Zdaniem europosła PiS dzisiejsza Unia jest w gorszej kondycji niż 10 lat temu. “Zaskakuje mnie to, że w ciągu ostatnich 10 lat co roku ze strony każdego przewodniczącego KE słyszeliśmy, że czeka nas świetlana przyszłość i że wielkie dni chwały czają się tuż za rogiem o ile tylko KE i instytucje UE otrzymają więcej kompetencji. Musi mieć pani świadomość, że coraz mniej osób traktuje to przesłanie poważnie” – stwierdził.

Przewodniczący grupy EKR zauważył, że meritum argumentów, które padały podczas dzisiejszego orędzia przewodniczącej von der Leyen było takie, że kryzys związany z pandemią, to dobra okazja, aby uruchomić ambitne programy, takie jak Zielony Ład. “Niestety właśnie taka zła logika i argumentacja prowadzi do złych polityk. To, co pani proponuje to wielki skok na przód w sytuacji, gdy przyszłość jest bardziej niepewna niż kiedykolwiek wcześniej” – podkreślił.  Zdaniem profesora Legutki tzw. Zielony Ład i proponowana redukcja emisji do 55 % to bardzo kosztowna ekstrawagancja napędzana przez zielonych ekstremistów, a nie przez ostrożnych ekonomistów.

Odnosząc się do kwestii dotyczących regulacji w zakresie praworządności, to, jak mówił eurodeputowany PiS, nie mają one nic wspólnego ani z prawem ani z rządami. “Przedstawiane pomysły ingerujące w wewnętrzne sprawy państw są całkowicie niezgodne z traktatami i mają na celu przede wszystkim prześladować rządy, które nie znajdują się w mainstreamie. Praworządność według państwa nie dotyczy w ogóle tego, co dane rządy robią, ponieważ obiektywnie nie robią one niczego złego” – zauważył.

Szef grupy EKR nawiązując do wypowiedzi poprzedników zwrócił się bezpośrednio do przewodniczącej Komisji: “ Proszę się nie dać oszukać świętoszkowatej retoryce, którą słychać w tej Izbie, ponieważ za świętoszkowatością kryje się, jak zwykle, brzydka polityka i hipokryzja Jeśli chodzi o kwestie praworządności, to raczej mamy do czynienia z brutalnym dyktatem większości”.  Polski polityk apelował, by Ursula von der Leyen nie otwierała drzwi dla kolejnych instrumentów forsowanych przez większość. “Stosowana retoryka staje się coraz brzydsza, szersza i coraz bardziej niebezpieczna. Instytucje europejskie chciałyby wyłączyć demokratycznie wybrane i ustanowione instytucje poszczególnych krajów. Wprowadzają i zaostrzają konflikty, napuszczając jedną stronę na drugą. To nie powinno się dziać, to arogancja polityczna w najgorszym wydaniu” - mówił.

Podsumowując, przewodniczący Legutko mówił, że jeśli Komisja będzie trzymać ten kurs, który obecnie obserwujemy, Europa będzie tak naprawdę w bardzo trudnej sytuacji, ponieważ znajdzie się w pułapce federalistów i zielonych. “Pan Juncker będzie na zawsze zapamiętany jako komisarz, który utracił Wielką Brytanię, a pani musi uważać, aby nie była pani tą przewodniczącą, która utraciła Europejczyków” – przestrzegał.

Eurodeputowany PiS wezwał również szefową KE, by współpracowała z państwami członkowskimi, a nie prowadziła kampanie polityczne, które maskują zapędy niektórych grup. “Proszę uchronić UE przed ideologią i proszę przywrócić w niej prawdziwe spojrzenie na rzeczywistość” – apelował.

Beata Szydło zauważyła, że przewodnicząca von der Leyen dużo mówiła o solidarności i o ochronie godności miejsc pracy. “Bardzo dobrze, że te tematy są przez panią dostrzegane i poruszane” – stwierdziła. Polska polityk zauważyła jednak, że przewodnicząca KE nie jest konsekwentna w swoich deklaracjach. “Wspomniała pani o równości szans rozwoju, jednocześnie zgłaszając pomysł zwiększenia i przyspieszenia redukcji CO2 do roku 2030, co wyklucza całe regiony i wielu Europejczyków z szansy na godną pracę” – wyjaśniła.

Była szefowa polskiego rządu podkreśliła, że należy bez wątpienia walczyć ze zmianami klimatycznymi, ale trzeba to robić przede wszystkim racjonalnie.

Eurodeputowana PiS zaapelowała również do Komisji Europejskiej, by ta formując zarzuty wobec rządów państw członkowskich bazowała jedynie na sprawdzonych informacjach. “Fake newsy nie mogą być podstawą zarzutów dotyczących naruszenia praworządności w poszczególnych krajach, jak to się stało się m.in. w przypadku Polski oskarżanej o to, że łamie prawa osób, które promują ideologię LGBT” – mówiła.

Post Europosłowie PiS do Ursuli von der Leyen: Musi pani uważać, aby nie była przewodniczącą, która utraciła Europejczyków pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Krytycy mechanizmu „pieniądze za praworządność”, w ramach którego Polska mogłaby stracić nawet połowę z planowanej kwoty 700 mld zł, twierdzą, że ogranicza on naszą suwerenność i będzie używany do odbierania funduszy krajom naszej części Europy. Czy nie obawia się Pan, że wprowadzenie tego mechanizmu w życie może w dłuższej perspektywie doprowadzić do „polexitu”? – zapytały Eurowybory JANA OLBRYCHTA, (PO, EPL), stałego sprawozdawcę PE ds. wieloletnich ram finansowych na lata 2021-2027 w czasie rozmowy live, zorganizowanej przez Biuro Informacyjne PE w Warszawie:

- Proponuję, żeby odwrócić trochę sposób myślenia o tej sprawie. Pytanie polega na tym, czy będąc w UE chcielibyśmy, żeby wszystkie państwa członkowskie przestrzegały pewnych określonych zasad, na które się zgadzamy. Nie mówmy o Polsce. Mówmy o sytuacji, w której w państwie „x” nagle się okazuje, że załamuje się cały system rządów prawa, sądy znajdują się pod kontrolą ekipy rządzącej, co powoduje nieprzejrzystość i zagrożenie korupcji politycznej. Czy wtedy radośnie powiemy, że chcemy to państwo wspierać?

- Na razie mówimy tak, jakby ten mechanizm miał dotyczyć tylko Polski czy Węgier. W PE chcemy pokazać, że taki mechanizm jest niewątpliwe w dzisiejszych czasach niezbędny, ale nie może być „szyty” pod określone państwa, np. pod Węgry czy Polskę. Musi on dotyczyć wszystkich 27 państw członkowskich i być stosowany w sytuacji, gdy pojawiają się zagrożenia. Przewodnicząca KE, Ursula von der Leyen, proponuje doroczny przegląd stanu praworządności w całej UE, w każdym państwie, żeby sytuację tę dokładnie obserwować i reagować na zagrożenia.

- Moim zdaniem, wszystko wskazuje na to, że taki mechanizm naprawdę jest potrzebny. Dziwi mnie bardzo, że dwa rządy, polski i węgierski, tak histerycznie reagują na to hasło. Czyżby u nas nie były realizowane zasady państwa prawa? Jeśli u nas wszystko gra i te zasady są realizowane, to o co ta cała awantura?

- Powiązanie funduszy z praworządnością musi być oczywiście dokładnie opracowane. Muszą być opracowane odpowiednie wskaźniki, sposób monitorowania, kto to będzie robił i kto będzie podejmował decyzje w tej sprawie. Wydaje mi się, że ten mechanizm jest niezbędny. Jego brak wywołuje dziś krytykę. W niektórych państwach, w szczególności bogatych, wyborcy moich kolegów, polityków, wyraźnie mówią: „Jeśli płacimy tak ogromne pieniądze na UE i pieniądze te idą do określonych państw, to dlaczego nie reagujemy, gdy się tam coś takiego dzieje?” Ta krytyka rośnie.

- Wszystko zależy od tego, w jaki sposób będzie to przedstawiane w Polsce. Jeśli będzie to przedstawiane jako ingerencja UE w nasze wewnętrzne sprawy, to oczywiście przeciwnicy Unii będą mieli argument za tym, że jest to dla nas niekorzystne.

- W Parlamencie Europejskim zdecydowana większość głosów z prawie wszystkich grup politycznych opowiada się za tym mechanizmem i jest gotowa znaleźć kompromis w sprawie tego, w jaki sposób go realizować. Część państw członkowskich podkreśla, że bez tego mechanizmu nie będzie wieloletniego budżetu. Proszę na to patrzeć nie z punktu widzenia polskiego, tylko z punktu widzenia różnych państw członkowskich UE. To niedopuszczalne, żeby traktować to jako atak na jakieś państwa. Powinien to być stały mechanizm, stosowalny do każdego z państw Unii Europejskiej.

Roman Gutkowski

Post Jan Olbrycht: Mechanizm „pieniądze za praworządność” nie może być „szyty” pod Węgry czy Polskę pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.

Zgodnie z mottem “Razem dla ożywienia gospodarczego w Europie”, niemiecka prezydencja w Radzie jest zdeterminowana, aby uporać się z wielkimi wyzwaniami, spowodowanymi przez pandemię, powiedziała kanclerz Merkel. Podkreśliła ona pięć obszarów, nad którymi Europa musi pracować, jeśli chce wyjść z obecnego kryzysu zjednoczona i silna: prawa podstawowe, solidarność i spójność, zmiany klimatu, digitalizacja i rola Europy w świecie. Podkreśliła, że “Niemcy są gotowe okazać nadzwyczajną solidarność”, aby zbudować Europę, która jest ekologiczna, innowacyjna, zrównoważona, bardziej cyfrowa i konkurencyjna. “Europa jest zdolna do wielkich rzeczy, jeśli będziemy współpracować i pozostaniemy solidarni”, podsumowała.

“Wyzwanie stojące przed nami wszystkimi nie może być bardziej wyjątkowe”, powiedziała przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen. “Ale możemy stać się silniejsi dzięki Unii Europejskiej Nowej Generacji”. Niemcy wybrały to słowo: „razem”. To jest siła napędowa naszej unii”. Podkreśliła, że Europa potrzebuje zarówno nowego długoterminowego budżetu UE (WRF), jak i UE Nowej Generacji. Komisja zrobi wszystko, co w jej mocy, aby zapewnić osiągnięcie porozumienia”,powiedziała.

Manfred Weber (EPP, DE) powiedział, że UE potyka się na kolejnych kryzysach z powodu strachu. “Strach jest wrogiem solidarności, przyszłości i wolności”. Mamy duże oczekiwania wobec niemieckiej prezydencji, kontynuował. “UE potrzebuje teraz odwagi, by okazać solidarność: W tym miesiącu potrzebujemy rozwiązania dla funduszu odbudowy”, nalegał Weber. “Żadna wspólnota nie może przetrwać bez ducha wspólnoty. Dla nas to jest po prostu europejski sposób życia.”

Iratxe García Perez (S&D, ES) zaproponowała, że będzie pracować “ramię w ramię” z niemiecką prezydencją, aby przezwyciężyć różnice i podziały między Północą a Południem oraz między Wschodem a Zachodem w Europie, z korzyścią dla obywateli. “Musimy udowodnić, że możliwe jest stworzenie sprawiedliwszego i bardziej zrównoważonego społeczeństwa, które myśli o środowisku i przyszłych pokoleniach (…), chroni pracowników, ceni różnorodność i solidarnie zarządza przepływami migracyjnymi”, dodała.

“Obecnie priorytetem musi być przyjęcie planu odbudowy i nowych wieloletnich ram finansowych”,powiedział Dacian Ciolos (Renew Europe, RO). “Budujemy Europę wokół projektu, wizji i silnych wartości”, dodał. “Najwyższy czas, by poszanowanie praworządności stało się warunkiem dostępu do funduszy unijnych. Polityczna szansa jest tutaj. Wykorzystajcie ten bezprecedensowy pakiet , by ją wykorzystać”.

Jörg Meuthen (ID, DE) skrytykował kanclerz za ignorancję i uleganie ideologii. “Zdradzasz ideę europejską i narażasz na niebezpieczeństwo przyszłość przyszłych pokoleń”, powiedział, wskazując na Europejski Zielony Ład i fundusz na rzecz odbudowy. “Wasze rozumienie solidarności jest absurdalne”, podsumował.

Ska Keller (Greens/EFA, DE) powiedziała, że ta sama stanowczość, jaką UE wykazuje wobec COVID-19, powinna mieć zastosowanie do kryzysu klimatycznego. “Musimy przezwyciężyć kryzys koronawirusowy i uniknąć kryzysu klimatycznego. Prezydencja niemiecka może w tym zakresie wnieść istotny wkład, jak np. ambitna ustawa klimatyczna, wzywająca do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych o 65% do 2030 roku”.

Rafaele Fitto (ECR, IT) powiedział, że do tej pory reakcja UE na pandemię była “powolna, niezbyt skuteczna i pozbawiona prawdziwej solidarności”. Niemcy powinny odłożyć na bok egoizm i odzyskać pierwotnego ducha UE, unikając błędów z przeszłości. Musimy ożywić gospodarkę, wdrożyć korzystną politykę handlową i ożywić jednolity rynek”..

Martin Schirdewan (GUE/NGL, DE) przypomniał o szkodliwej polityce oszczędnościowej wdrożonej w czasie kryzysu finansowego i zaapelował do kanclerz Merkel, aby nie popełniła tego błędu dwukrotnie. Wezwał również Niemcy do upublicznienia i uczynienia protokołów Rady przejrzystymi oraz do zaprzestania blokowania wniosku w sprawie podatku cyfrowego dla dużych przedsiębiorstw.

Post Angela Merkel przedstawia Parlamentowi Europejskiemu priorytety niemieckiej prezydencji pojawił się poraz pierwszy w Eurowybory | Strona poświęcona wyborom do Parlamentu Europejskiego.